Του Κωνσταντίνου Χ. Γώγου

Στην Ελλάδα του 2020 ένα υπερνομοθετικό κείμενο που λέγεται Σύνταγμα στο άρθρο 93αναφέρει:

«1. Τα δικαστήρια διακρίνονται σε διοικητικά, πολιτικά και ποινικά και οργανώνονται με ειδικούς νόμους.

2. Οι συνεδριάσεις κάθε δικαστηρίου είναι δημόσιες, εκτός αν το δικαστήριο κρίνει με απόφασή του ότι η δημοσιότητα πρόκειται να είναι επιβλαβής στα χρηστά ήθη ή ότι συντρέχουν ειδικοί λόγοι προστασίας της ιδιωτικής ή οικογενειακής ζωής των διαδίκων.

3. Κάθε δικαστική απόφαση πρέπει να είναι ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένη και απαγγέλλεται σε δημόσια συνεδρίαση.Νόμος ορίζει τις έννομες συνέπειες που επέρχονται και τις κυρώσεις που επιβάλλονται σε περίπτωση παραβίασης του προηγούμενου εδαφίου. Η γνώμη της μειοψηφίας δημοσιεύεται υποχρεωτικά. Νόμος ορίζει τα σχετικά με την καταχώριση στα πρακτικά ενδεχόμενης μειοψηφίας, καθώς και τους όρους και τις προϋποθέσεις της δημοσιότητάς της.

4. Τα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμο που το περιεχόμενο του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα».

Η συγκεκριμένη διάταξη σε επίπεδο Πολιτικής Δικονομίας εισήχθη στο νομικό μας σύστημα ως συγκεκριμένο άρθρο, ήτοι το άρθρο 115 του ΚπολΔ στο οποίο ορίζεται:

«1. Η διαδικασία πριν από τη δημόσια συνεδρίαση και έξω από το ακροατήριο είναι πάντοτε έγγραφη.

2. Με την επιφύλαξη των άρθρων 237 και 238 στον πρώτο βαθμό, καθώς και στις υποθέσεις της εκούσιας δικαιοδοσίας η προφορική συζήτηση είναι υποχρεωτική.

3. Με την επιφύλαξη των υποθέσεων των μικροδιαφορών, η κατάθεση προτάσεων είναι υποχρεωτική».
Παρά τις συγκεκριμένες διατάξεις χθες εμφανίσθηκε στη Βουλή τροπολογία που αφορά στην εκδίκαση των υποθέσεων που αφορούν στις προσημειώσεις.
Συγκεκριμένα, στο νέο νομοσχέδιο ορίζεται:

«Η συζήτηση διεξάγεται εγγράφως, κατά παρέκκλιση της παρ. 2 του άρθρου 115 ΚΠολΔ και οι διάδικοι παρίστανται στο ακροατήριο του δικαστηρίου με δήλωση, σύμφωνα με την παρ. 2 του άρθρου 242 ΚΠολΔ».
Μέσα σε μία ημέρα δηλαδή, καταλύεται με μία πρόταση το Σύνταγμα της χώρας, υπό το πρίσμα και με την ευκαιρία του Κορωναϊού.

Και εδώ δημιουργούνται δύο κύρια ζητήματα:

Πρώτον, η δημόσια συνεδρίαση δεν είναι μία ουτοπική πρόβλεψη, είναι ο ορισμός της διαφάνειας των δικαστικών διαδικασιών.Η αλλαγή των συνθηκών δε θα πρέπει να οδηγεί στην κατάργηση της νομιμότητας, αλλά το αντίθετο.

Δεύτερον, η κατάργηση της δημόσιας συνεδρίασης αφήνει εκτός και αυτή τη διαδικασίας για το Δικηγορικό Σώμα. Και αν προσωρινά νομίζουν κάποιοι ότι τα δικαιώματα των Δικηγόρων δε χάνονται, για άλλη μία φορά ξεκινά η αποδόμηση άλλου ενός κλάδου είσπραξης για τους Δικηγόρους. Ακούει κανείς;

Δικηγόρος Αθηνών, Μέλος της Ένωσης Ποινικολόγων και Μαχόμενων Δικηγόρων*

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα dikastiko.gr